یه موقع آدم یه کارایی رو نباید بکنه چون یا خیلی سخته ؛

یا انجام دادنش ایراد داره؛

یا اصلا غیرقابل انجام دادنه

اما وقتی در عین اینکه سخته ، ایراد هم داره و غیرقابل دسترسیه

و می دونی که اگه تا آخر عمرت هم بدویی نتیجه نمی گیری

اما باز هم دست بردار نیستی

اونوقت می دونی اصل سختیش چیه ؟

اینکه واسه اینهمه تلاشت حتی دوزار هم ارزش نمی ذارن

آخه بابا

به خدا با تمام مشکلات دارم واست جونم می دم

خودت هم که می بینی

چرا قیافه می گیری دیگه

اینکه چیز زیادی نیست که یه کم

فقط یه کم

.

.

.

اصلا بی خیال فقط یه بوس کوچولو

کم می شه ازت ؟

ببینم شما که فکر نکردین من درمورد یه آدم حرف می زنم ؟

اینهایی که گفتم درمورد یه کار بود

عیب داره آدم کاری رو که می خواد انجام بده عاشقانه باهاش حرف بزنه و بوسش کنه ؟

خوب

فکر می کنم با انرژی مثبت اینطوری و یه کم محبت راحتتر بشه باهاش ارتباط برقرار کرد

شاید انجام دادنش راحتتر بشه

اما آخه کارها هم مثل آدمها با محبت زیادی پررو می شن

فقط یه کمش بسه

با همونم نمک گیر می شن

اما وقتی شروع به حرف زدن می کنی

می بینی که یا نمی تونی بگی

یا همش توی یه جمله تمام می شه

انقدر اتفاق روهم روهم می افته که اصلا نمی دونی کدوم مهمتره

نمی دونی به کدومش فکر کنی

نمی دونی واسه کدوم داری غصه می خوری

پس برو بشین یه فیلم خوب ببین

اصلا وقت خوبی واسه نوشتن و شعر گفتن نیست

واسه حرف زدن هم حتی  

اصلا چی شد ؟

کاش می دونستم

شما می دونین؟